• YARIM ALTIN
    3.249,00
    % 0,61
  • AMERIKAN DOLARI
    18,5293
    % 0,08
  • € EURO
    18,1251
    % -0,22
  • £ POUND
    20,5930
    % -0,10
  • ¥ YUAN
    2,6043
    % 0,25
  • РУБ RUBLE
    0,3170
    % -1,96
  • BITCOIN/TL
    363555,140
    % 2,03
  • BIST 100
    3.179,99
    % 1,05

King Arthur: Knight’s Tale – İnceleme

King Arthur: Knight’s Tale – İnceleme

Evet, Kadir İnanır girişi yaptım ancak yaptıranlar utansın. Kumarbazlığı, itliği, hergeleliği öğreneceğim! Çünkü başta “Kamelot’un hükümdarı olacağız, alacağız Excalibur’u elimize, şövalyeleri dizeceğiz masanın etrafına. Vay efendim, sen de Sir Lancelot ben diyeyim Sir Bedivere… Çiçek üzere yapacağız Britanya’yı!” diye umut verip sonra da bu kadar ortada bırakılmaz bir insan. Ha, bu saydıklarım yok mu oyunda? Var var, hatta daha fazlası bile var da… Güya hiç yokmuş üzere bir yandan. Durun ben şu konuyu baştan anlatayım. Çekin bir sandalye ateşin yanına.

Olaylar tıpkı efsanelerdeki üzere başlıyor aslında. Arthur, oğlu Mordred’i savaşta öldürmüş, kendisiyse ölümcül yaralanmıştır. Tam da kehanetlerde müjdelendiği üzere Avalon’da Gölün Hanımı tarafından güzelleştirilip geri gönderilecektir ki… Bir şeyler feci halde aykırı masraf. Arthur’u Avalon’a taşıyan gemi bir karanlık tarafından ele geçirilmiştir ve oradaki Arthur, o bizim bildiğimiz Arthur değildir artık. Durdurulması gereken vahim bir berbatlığa dönüşmüştür ve şövalyelerin mevtten sonra keyifli mesut maceralara koşacakları hayal üzere Avalon’u kabusa çevirmektedir. Gölün Hanımı da ne yapsın, elinde karşı silah olarak bir küme meyyit şövalye var. Hangisi Arthur’u yenebilir ki? Doğal ki babasına karşı alev alev yanan öfkesi mevt tarafından bile söndürülememiş olan Mordred. Bir yandan Arthur’u ölümcül yaralayabildiğine nazaran, biraz da desteklenirse… Neden olmasın?

Oyun daha en başta beklentilerimi bu girişle tepetaklak etti; hoş de etti. Çünkü kıssaya farklı ve yeni bir yaklaşım bu. Britanya kırlarında Kral Arthur olarak at koşturmak yerine, Mordred olarak Camelot’un Avalon’daki iz düşümünde karar sürüyor ve Arthur’a karşı yeni bir Yuvarlak Masa kuruyoruz. Mordred’in konuşmalarında bir tık seçim talihimiz da var üstelik. İsterseniz kendisine kazık atan hayatı artık geride bırakmış ve daha sakin mizaçlı, daha olgun bir Mordred de oynayabiliyorsunuz, atara atar masrafa sarfiyat yapan halini de… Lakin ne yaparsanız yapın, sonuç pek değişmiyor. Oyunun en büyük sorunu de bu esasen: Hiçbir şey sonucu değiştirmiyor.

Aslında King Arthur: Knight’s Tale pek çok şeyi pek hoş yapıyor. Özgün öyküye çoğunlukla sadık, görmeyi bekleyeceğiniz karakterlerin hepsini görüyorsunuz. Arthur’u büyüten evlatlık babası Sir Ector, tekrar evlatlık kardeşi Sir Kay (kılıcı ziyan görmesin, at çiftesi üzere de vuruyor), Tristan ve Isolde, pek natürel Kraliçe Guinevere, Kutsal Kâse arayışındaki Sir Percival, sahneye geç girse de ejderhalı ataklarıyla göz dolduran Merlin… Herkes burada. Öykünün farklı ve karanlık bir teması da var, berbatlığın pençesindeki Avalon’da gezerken daha en başından sizi bu işe koşan Gölün Hanımı dahil kimseye güvenemiyor olmak da üstüne tuzu biberi oluyor. Pek çok kere yaptığınız seçimler kimi yanınıza katabileceğinizi de etkiliyor. Mesela öykü gereği ölmüş olan ve getirip Kamelot’a gömülmesi için Tristan’ı vazifeye yolladığınız Isolde’u çok az bir parşömen sayesinde diriltebiliyorsunuz. Hani çoklukla oyunlarda gerinizde 3 tane şifacınız hazır olda beklerken sevdikleriniz orta sahnede ölür ve “Ama… Lakin şifacılar?!” diye kalırsınız ya, o beklentiyi karşıt yüz eden şahane bir keşifti Isolde’un diriltilebilmesi benim için. Geyiğine deneyip oyunu da kaydetmiştim ki parşömen ziyan olmasın. Olağan Isolde dirilince çabucak Tristan’ın kollarına koşuyor ve sonra düğünlerini yapıyoruz ve sonsuza kadar keyifli yaşıy… Hayır işte. Bir tane dandik Achievement alıyorsunuz ancak karakterler bir reaksiyon bile vermiyor. “Sevgilimi geri getirdin, sana olan sadakatim 2 puan arttı Mordred’ciğim” bile yok. Tıpkı misyona gittiklerinde iki satır konuşmuyorlar bile birbirleriyle. Ha, keza Percival ile karşılaştığınız vazifeye kardeşi Lady Dindrane’i de gönderiyorsunuz ancak bi’ “Bacım sen Mordred’in yanında ne yapıyorsun İsa Mesih aşkına?” bile demiyor.

İsa demişken, oyunun hoşuma giden yanlarından bir tanesi de 2 eksenli etik sistemi. Bir eksende Hristiyanlık ve Eski İlahlar var, başkasında ise Adalet ve Tiranlık. Bu eksenin neresinde olduğunuza nazaran kendinize katabileceğiniz ekstra karakterler açılıyor. Mesela Sir Lancelot yalnızca çok adil bir hükümdarın masasına katılıyor, Lady Morgan le Fay için ise büsbütün Eski Tanrılar’ın yoluna baş koymuş olmanız lazım. Bu etik seçimleriniz şövalyelerinizin size olan sadakatinde de bir kesim rol oynuyor. Sizinle tıpkı etiğe sahip olanların sadakati birkaç puan yüksek oluyor ve bu puanlar da kendilerine daha yüksek hasar olarak geri dönüyor. Neyse ki oyun içerisinde bu sadakat puanlarını yükseltmek için türlü türlü imkânınız oluyor böylelikle isterseniz inançları sizinkine tam zıt karakterleri bile kendinize sadık tutabiliyorsunuz.

Tabii bu bizi yeniden tıpkı hususa geri getiriyor. Sadık olmuşlar, olmamışlar hiçbir şeyi değiştirmiyor. Hiç kimsenin sadakatini sağlayamazsanız paralel yapılanıp sizi Camelot’tan falan dışlamıyorlar ya da ne bileyim, zırhlarını da alıp çıkıp gitmiyorlar. Tek kaybettiğiniz bilmem kaç hasar puanı. Yani sonuçlar sırf savaşlara yönelik, bir de üstüne savaşların da ne kadar tek düze ve keyifsiz olduğunu düşününce yazının başında beni itlik ve kumarbazlığa iten sebepleri daha uygun anlayabilirsiniz.

Evet savaşlar inanılmaz tek düze ve sıkıcı, zira herkes ve her şey birbirinin neredeyse birebiri. Dostlar, düşmanlar, haritalar, savaşlar, yetenekler… Mesela düşmanlardan Lost One’lar öldükten sonra 3 cins içinde diriliyor, Pict Chosen’ların 1 cins hasar almamalarını sağlayan bir yetenekleri var ve Banshee’ler aksiyon puanlarınızı emerek cinsinizde bir şey yapamamanıza ve daha çok bekleyip daha da çok sıkılmanıza sebep oluyorlar. Şövalyelerinizin ise Defender, Champion, Vanguard, Marksman, Sage, Arcanist olmak üzere 6 sınıf seçeneği var lakin oyunun birinci yarısında kimi sınıflardan elinizde ya bir tane var ya hiç yok. Başkalarını ise galiba kent meydanında bedavaya dağıtıyorlar. Bu da yetmezmiş üzere sınıflar ortasında da çok ölçüde ortak yetenek bulunuyor. Artık haklarını yemeyelim, birden fazla karakterin (tamamen kendine mahsus olmasa da) kendi sınıfına ilişkin olmayan farklı bir yeteneği oluyor. Mesela Lady Guinevere’in Sage sınıfına ilişkin olmayan Teleport özelliği kendisine hoş bir avantaj sağlıyor. Merlin’in bir sıra düşmana vuran ejder nefesi saldırısı, Ector’un 9 karelik alanı ateşe veren saldırısı çok sayıda düşmana karşı savaşırken epeyce tesirli. Lakin bu farklılıklar maalesef az sayıda ve bu yüzden de savaşın seyrini değiştirecek, oynanış stiline tesir edecek kadar tesirli olamıyorlar.

Toplamda 12 şövalyeye mesken sahipliği yapıyor yuvarlak masamız lakin bunları açmak için Camelot’taki geliştirmeleri yapıp ekstra sandalyeleri eklemeniz gerekiyor. Geliştirmeler ortasında savaşlarda yaralanmış savaşçılarınızı iyileştirebileceğiniz Hospice, ağır hasarları düzelttirebileceğiniz Cathedral, alım satım yapmak içinse Merchant bulunuyor. Hospice’e bıraktığınız adamlarınızın fiyatsız güzelleşmesi birkaç misyon sürerken, parasını basıp tek misyonda de iyileştirebiliyorsunuz. Lakin aslında o denli bir seçenek yok, zira o kadar az yan misyon var ki siz bir kişiyi parasız iyileştirene kadar başkaları 2 düzey atlamış oluyor. Ha, hiçbirinin ne öyküye ne oynanışa tesiri olmadığından güzelleştirmesi uzun sürecek şövalyeyi kovup yerine yan misyonlardan yeni bir şövalye alabilirsiniz. Tohumuna para mı saydık? Mesela ben savaşta şövalyelerim öldü diye asla bir evvelki Save’imi yüklemedim. Zira fabrikasyon şövalyenin biri için bırakın o sıkıcı savaşları tekrar etmeye, o yükleme müddetini çektiğimize bile değmez.

Oyunda önemli bir optimizasyon sorunu var, bir sefer oyun boyutu 120 küsür gb ama oyunun grafikleri görece hoş olmakla bir arada o denli “Vaay aklım çıktı, 4K budur” dedirtecek şeyler değil. Haliyle o kadar alanı neye harcadıklarını anlayabilmiş değilim. Oyunun düşük grafik ayarlarında bile epey yavaş çalıştığını ve yükleme müddetlerini de hesaba katınca güya optimizasyon yapmayı eksiksiz unutmuşlar gibime geliyor.

Sezar’ın hakkını Sezar’a, Arthur’un hakkını da Arthur’a verelim. Bu oyun benim için bir milat niteliğinde. Daha evvel senaryosunu çok beğenip de oynanışından bu kadar yaka silktiğim bir oyun olmamıştı. Açıkçası temel sağlam; karakterlere yeni yetenekler eklenerek özelleştirilirse, yan vazifeler eklenip optimizasyon problemleri halledilirse bu oyunun puanı 2 artar. Lakin şu anki haliyle şimdi baharatları eklenmemiş tatsız tuzsuz ve yarı çiğ bir yemeğe benziyor.

YORUMLAR YAZ